Τα βραβεία Ermis Awards αποτελούν έναν σημαντικό θεσμό (τον μόνο) της ελληνικής διαφημιστικής αγοράς που ζει και αναπνέει για αυτά εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Η πρώτη μου επαφή με τον συγκεκριμένο διαγωνισμό και δη τα βραβεία Ermis Web Awards, ήταν το 2002, 2 μόλις χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωση αυτών το 1999 και 1 ½ περίπου χρόνο μετά την ίδρυση της Realize που μετράει αυτόν τον μήνα 10 χρόνια ζωής (μα πώς περνάνε έτσι τα χρόνια???)
Η διοργάνωση έγινε σε έναν πολύ όμορφο χώρο (Οικολογικό πάρκο Αγίων Αναργύρων), ήταν καλοκαίρι, το show ήταν εντυπωσιακό, η βραδιά άφησε σε όλους μία υπέροχη γεύση. Ήταν η εποχή του flash και των Vortals! H εποχή που στις web campaigns (τα σημερινά banner) αφιερωνόταν μία και μόνο κατηγορία και υπήρχε βραβείο για καλύτερο σχολικό website, καθώς επίσης και βραβείο κοινού!
Excellent!
Από τότε έχουν περάσει άλλες 6 διοργανώσεις και με αποκορύφωμα την φετινή διοργάνωση, ο τομέας των web awards τον οποίο και παρακολούθησα (λυπάμαι αλλά φέτος δεν είχα το κουράγιο να παραμείνω άλλες 3 ώρες στον χώρο για την β’ τελετή που επακολουθούσε, ενώ και πέρυσι δεν τα κατάφερα γιατί ήταν παράλληλες…) φθίνει προς την απόλυτη απαξίωση… Σε μία χρονιά που οι broadband συνδέσεις στην Ελλάδα «φεύγουν» σε ρυθμούς ρεκόρ, τα Ermis Awards συμπεριφέρθηκαν στα Web Awards λες και ήταν ο ανύπαρκτος (ούτε καν φτωχός) συγγενής!
Άραγε σας είπε κανείς κύριοι διοργανωτές πως μόλις λίγο καιρό πριν η online διαφήμιση ξεπέρασε στην Αγγλία το budget της τηλεόρασης;
Ας πάμε λοιπόν το χρόνο λίγο πίσω...
Τετάρτη 11/11
17:00: φεύγω άρον άρον από το γραφείο που βρίσκεται στο Μαρούσι
17:05: είμαι καθοδόν με την ψυχή στο στόμα και τον πελάτη στο τηλέφωνο, μαζί με τα αυτοκίνητα όλου του κόσμου που μάλλον αποφάσισαν να πάνε όλοι στα Ermis (ή μήπως φταίει ότι συνήθως φεύγω μετά τις 20:00 από το γραφείο οπότε έχουν πάει όλοι στα σπίτια τους;;;)
17:15: χτυπάει το τηλέφωνο… «Κε Τσάκο πρέπει να παραλάβετε ένα βραβείο. Θα είστε εκεί;». «Δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Θα έρθει να το σηκώσει (το τιμημένο) μία συνάδελφος… Μαριλένα λέγεται. Γίνεται να αλλάξουμε το όνομα;» Απ: «Αυτό δεν γίνεται…», My Απ: «ok! Πείτε ότι καταλαβαίνετε» - Παθαίνω ένα κάτι… Τέτοιος επαγγελματισμός σκέφτομαι;;; Καλά θα είναι φέτος!
17:50: είμαι στον περιφερειακό του Λυκαβηττού γιατί έχω κάνει λάθος… :)))
18:10: στο πάρκιγκ του Μεγάρου με ενημερώνουν ότι θα πρέπει να καταβάλλουμε άλλα 7 ευρώπουλα για 2ωρη παραμονή μας εκεί
18:15: να μαι και εγώ μεταξύ των φτωχών συγγενών των Ermis – ήτοι direct (που ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να τα λέμε ντιρέκτ και όχι ντάιρεκτ όπως μου έμαθε η δασκάλα των αγγλικών μου), pr, media, web
19:ΧΧ: κάπου εδώ τελειώνει η τελετή. Ζήσαμε (έζησα έστω) την απόλυτη απαξίωση… (και φέτος). Με το ζόρι 1 screenshot (θολό κατά το 50%) από κάθε έργο, ανύπαρκτη περιγραφή και γενικότερα διάχυτη αίσθηση του «Ας τελειώνουμε να φεύγουμε γιατί ο χρόνος τρέχει και νοικιάσαμε την αίθουσα για λίγο - και πολύ σας πέφτει».
Και έτσι κάναμε… τελειώσαμε και φύγαμε… και πήγαμε να πιούμε ένα ποτό στην Μαβίλη, που εξακολουθεί να είναι αυθεντική!
Να σας πάω και λίγο πιο πίσω…
Δευτέρα 9/11
Στις 12 έχει κανονιστεί η συνάντηση στην ΕΔΕΕ για να ψηφίσουμε για το μεγάλο βραβείο των Ermis Web, το Grand Ermis της κατηγορίας!
Οι κριτές 13. Τα υποψήφια έργα αρκετά, κατανεμημένα σε website, banners, web games, virals και integrated!
Η διαδικασία προβλέπει ψηφοφορία… Η απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα αρκετών… από κάποιους εκφράστηκε: «Μα πώς είναι δυνατόν να έχει την ίδια βαρύτητα 1 banner και η ενέργεια της Lacta?». Επίσης «Πώς είναι δυνατόν κάποιος να δει και να αξιολογήσει αποκομμένα και απομονωμένα τη Lacta ως banner, viral, game και integrated όπου είχε πάρει και τα χρυσά;;;;». Δύσκολη η ζωή των κριτών σκέφτομαι… (κάπου εκεί με ψάχνει κάποιος πελάτης στο τηλέφωνο και με κάνει να ξεχαστώ).
Ένας συνάδελφος παίρνει τον λόγο και λέει κάτι τόσο σωστό αλλά και τόσο ουτοπικό συγχρόνως…
«Η επιλογή μας για το grand ermis θα πρέπει να περάσει 1 μήνυμα στον κόσμο. Να του δώσει να καταλάβει τι κάνουμε εμείς στο χώρο του web σήμερα»
2 ημέρες μετά, στο Μέγαρο Μουσικής, οι όποιες ελπίδες μας έπιασαν για μία ακόμη χρονιά πάτο.
Τα δικά μου συμπεράσματα – απόψεις:
- Ούτε φέτος σύντροφοι ζήσαμε την εποχή της εξωστρέφειας (για να αντιγράψω λίγο τον Αλέξανδρο και το πρώτο του post στο Viva Blog)
- To web, ο χώρος που όλοι αγαπάμε και θέλουμε να πάει μπροστά, δεν χρειάζεται χλιδή και μέγαρα. Χρειάζεται απλά να προβληθεί από ανθρώπους που ζούνε μέσα σε αυτό και θέλουν να το δουν να πάει ακόμη καλύτερα
- Δεν ξέρω αν χρειάζονται καινούργια βραβεία. Δεν ξέρω καν αν χρειάζονται βραβεία. Με τον τρόπο πάντως που γίνονται με έχουν προσωπικά κουράσει…
- Ως κριτής φέτος είδα πολλές δημιουργικές δουλειές. Δουλειές στην πλειοψηφία τους μέτριες. Ούτε καν καλές…
- Ως ταξιδιώτης έχω βρεθεί σε κάποια πολύ ωραία σεμινάρια / gatherings με θέμα το web design, στο εξωτερικό. Tocame και MadinSpain μεταξύ αυτών. Αγαπητοί μου, μόνο αν βρεθείς σε κάποια τέτοια event συνειδητοποιείς πού είμαστε εμείς και πού είναι οι άλλοι…
Και το γαμώτο είναι ότι δεν μας λείπει το ταλέντο… Άλλα πράγματα μας λείπουν…
Θα κλείσω με την ατάκα που συχνά λέει και επαναλαμβάνει ένας πολύ καλός φίλος και συνεργάτης:
«Το Internet δεν είναι διαφήμιση. Είναι πολλά παραπάνω από απλά διαφήμιση»
Και του χρόνου!
(ΥΓ: το post αυτό το γράφω λίγο – λίγο εδώ και 3 εβδομάδες περίπου. Επιτέλους το τέλειωσα!)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Update: Ermis Awards 2010: Φέτος η Realize δεν θα είναι εκεί... θέλετε να μάθετε γιατί;